Beide concerten kunnen zondermeer als geslaagd worden beschouwd. De muzikale prestatie van het koor werd door het publiek (in totaal 122 volwassenen en 21 kinderen) zeer gewaardeerd. Ook dirigent Karel Smit was zeer tevreden over de kwaliteit van de uitvoering. Met name tijdens het avondconcert zong Chantatouille op een hoger niveau dan het koor tot nu toe wist te bereiken.
Het risico van een aantal van de Chansons Françaises van Poulenc is dat ze snel vervelen. Het koor slaagde er in deze liederen op een zodanig frisse wijze ten gehore te brengen dat het publiek geboeid bleef luisteren. Daarbij bleef het koor ook bij de lastiger delen van de a capella werken goed op toon en zong het met goed verzorgde dictie, waardoor enkele Francofielen onder het publiek in staat waren de inhoud ook zonder de toelichting in het programmaboekje te volgen.
Het koor slaagde er ook in de dramatiek van de Incarnations van Barber met overtuiging op het publiek over te brengen. Deze lastige a capella muziekstukken werden verzorgd ten gehore gebracht, waarbij valt op te merken dat hier en daar de dynamiek wat te lijden had van de aandacht voor de juiste noten. Maar met name bij The Cooling en Anthony o Daly was sprake van een indrukwekkende uitvoering waarbij de hechte koorklank van Chantatouille goed tot zijn recht kwam.
De uitvoering van Der Lindberghflug van Kurt Weill en Bertolt Brecht met pianobegeleiding in een theatrale setting werd door het publiek zeer goed ontvangen. Het koor zong de verschillende delen met gevoel voor muzikaal detail in relatie tot de inhoud van de tekst. Ook de solisten uit het koor wisten de typische toonzetting van Weills muziek goed te treffen. Bij een aantal delen wist Chantatouille een theatrale uitvoering te realiseren zonder afbreuk te doen aan de muzikale kwaliteit. De overige delen werden overwegend concertant uitgevoerd.
Antoine van Roemburg zorgde voor een karakteristieke en overtuigende theatrale omlijsting van het geheel met zijn uitbeelding van de worsteling die een individu doormaakt op zoek naar zijn identiteit en het doel van het leven. Dit sloot met name goed aan bij het thema van Der Lindberghflug, maar uit de reacties bij het publiek bleek dat de relatie met de werken van Barber en Poulenc niet direct duidelijk werd. Daardoor kwam dat deel van het concert theatraal gezien minder goed uit de verf dan het deel na de pauze met Der Lindberghflug. De ‘rode draad’ die Van Roemburgs met zijn aandeel in het geheel had moeten aanbrengen bleef al met al wat mistig. Toch leidde zijn bijdrage vooral bij Der Lindberghflug - zowel door zijn regie als door zijn rol op het podium - tot een veel sprankelender en betekenisvoller uitvoering dan met een puur concertant concert mogelijk was geweest.
Er
is geen recensie van het concert voorhanden. De Amersfoortse Courant, die van
vrijwel alle voorgaande Chantatouille concerten wel een verslag plaatste, koos
dit maal voor een voorbeschouwend artikel op de donderdag voorafgaand aan het
concert: